Maria Wiernikowska znów jest Madonną Powodzi. Znów stoi po kolana w rzece, ale tym razem jest to rzeka nazwisk, faktów, hipotez i afer. I znów możemy, nie wychodząc z domu, obejrzeć kawałek niewesołej rzeczywistości.

Jakiś czas temu usłyszałem w radiu Donalda Tuska, który chcąc powiedzieć o czymś, że jest absurdalne i niemożliwe, użył porównania „To tak jak z talibami w Klewkach”. Zadzwoniłem wtedy do niego i powiedziałem, żeby nie szarżował z tymi Klewkami, a po szczegóły niech zadzwoni do Marii Wiernikowskiej.

Państwo też przestaną sobie żartować z Klewek, kiedy przeczytają tę książkę.

Laureatka wszystkich możliwych dziennikarskich nagród, która objechała wszystkie punkty zapalne świata, przypadkiem trafia na cudaczne rewelacje mitomana i oszusta. Postanawia sprawdzić, czy nie w nich ziarna prawdy. Z tych poszukiwań wyłania się obraz kraju korupcji, przemożnych układów wywodzących się z PRL-u i ciągłej obecności dawnych komunistycznych służb specjalnych. Wiernikowska nie potwierdza najpoważniejszych oskarżeń, ale pokazuje, dlaczego Polacy mogą w takie opowieści uwierzyć.

Albo Mańka zwariowała, albo świat oszalał.